Unorcac

Onsdag forlot eg Quito og kjente omgivelser og reiste til Otavalo sammen mede in fyr fra spanskskulen. Han fulgte meg til kontoret til Runa Tupari, og der traff eg to menn som skulle ta meg med videre. Skulle bu hos ein familie i ein liten landsby som heite La Calera. Her er 95% av befolkningen indianere, og det finnes ingen butikker e.l. Etter at eg hadde satt fra meg sekken, reiste vi videre til UNORCAC-kontoret i Cotacachi. Her skulle eg fà vite ka eg skulle jobbe med dei neste 3.5 vekene. Sjefen ropte pà sekretaeren sin, og fortalte at eg skulle jobbe pà kontoret som hennas sekretaer.

Tilbake i huset foelte eg meg rimelig lost. Kjente ingen, og ingen snakka engelsk, eg snakka dàrlig spansk og nada quichua. Foelte heller ikkje at eg hadde sà mye à gjoer pà eit kontor . Ka skulle eg gjoere med min spansk? Men heldigvis var familien veldig hyggelig. Det er mammaen og pappaen og ein liten gutt. Hehe – gutten trudde eg foerst var ei jente, fordi han heiter Chichi, samme som den vesle jenta i Cuenca heitte. Dessuten har han langt hàr med fletter i, sà eg blei litt forbausa i gàr nàr eg sàg han stod ute i hagen og tissa, slik gutter gjoer. Men no n`r eg har skjoent han er ein gutt er det heile egentlig meir logisk. Han er skikkelig bràkete, skitten (etter all leikinga ute) og ganske rampete. Ikkje veldig typisk jente. Det er dessuten veldig vanlig at guttene her har langt hàr og fletter.

Vel, torsdag var foerste dag pà jobb. Starta kl 0900, og var ferdig kl 1700. Den tida brukte eg stort sett pà ein stol, utenom nàr eg ”hjalp” Martha (sekretaeren) à arkivere noen brev. Det hadde sikkert gàtt raskere om ho hadde gjort det sjoel. I tillegg fikk eg i oppdrag à oversette eit brev fra engelsk til spansk, rimelig vanskelig nàr eg mà slà opp kvart ord. Vel, dagen etter skulle eg ogsà vaere pà jobb kl 0900. Dà satt eg ein time pà gangen og venta pà Martha som kom dinglende kl 1000. Gjorde ingenting fram til kl 1200, og dà kunne eg plutselig gà for dagen. Foeler dette er veldig bortkasta tid for min del – har ikkje reist til Ecuador for à sitte pà ein stol og glo i 3 uker. I tillegg er det bortkasta ressurser for dei, sà skal proeve à fà bytta jobb, dà trur eg det kan bli veldig bra. Som sagt, familien er veldig koselig, og folk generelt ogsà. Nàr eg treffer noen pà gata, mà eg hilse. Og folk smiler og er greie. I tillegg er det veldig fin natur her, og behagelig klima.

I gàr reiste eg og Alexandra, vertsmora mi, til Otavalo for à handle. Her er det stoerste markedet i Ecuador. Men vi var ikkje sà mye og sàg pà ”turisttingene”, fordi ho trengte mye frukt og groennsaker, sà eg fàr reise inn ein anna gang og kikke rundt. Pà tilbakeveien havna eg ved siden av ein gammel mann pà bussen. Han virka veldig koselig, sa ikkje sà mykje, men kjoepte ein is som han delte litt med Chichi og slikt. Men etterkvart syntes han at vi var blitt veldig gode venner, og lente seg over meg og prikka meg pà armen nàr han snakka. Snakka rimelig uforstàelig, men forstod at han syntes eg burde laere meg quichua, for dà kunne eg snakke med sà mange. Eg veit ikkje om han var full, eller bare gammel og rar, men til slutt hadde han gloemt isen sin, som no drypte ned pà veska mi. Begynte à skulle holde meg i handa, og tror han hàpte eg skulle bli med han heim, for han fortalte at han budde aleine, og màtte lage middag og vaske klaerene sjoel. Nàr han til slutt begynte à kalle meg ”mi amor” var det nok, og eg nistirra ut viduet med ryggen halvveis vendt mot han. Det blei litt nok...

Ellers... I gàr vàkna eg til dunk-dunk musikk fra naboen klokka 0530. Det var fordi det var helg fortalte Alexandra. Musikken fortsatte resten av dagen, og i natt, 24 timer etter at dei starta, slo dei endelig av musikken. Dà skulle eg opp om 1.5 timer for à gà pà jobb. Jaggu sa eg jobb, eg kom 0830 som avtalt. Dette var pà eit av dei andre kontora i byen. Her var det mykje lokale folk, men ingen av dei eg skulle moete. Satt og venta i 1.5 timer, og sà gikk eg, ganske irritert. Rimelig forvirra av dette opplegget, dette er jo bare tull...