Tenkte à fortelle litt meir om kossen det gàr her. No har eg jobba ei veke pà garden. Det er egentlig eit gartneri, for det er mykje planter à styre med, og dessuten litt bier, men dei har ikkje eg hatt noe med à gjere enno. Vel, no har eg vertfall fàtt ein sykkel, sà dà er alt mykje bedre. Kan til og med reise heim i pausen (mellom 12 og 2) fàr à spise lunsj. Starter pà jobb kl 9, jobber tre timer, og sà jobber eg 2-4. Tilsammen blir det 1 time og 20 min pà sykkel kvar dag, og det merker rumpa mi. Veiene her er ikkje akkurat planerte. Det er "brustein" (dvs mange steiner som lager ein humpete vei) eller grusvei med mange hol. I tillegg trur eg ikkje eg sover aleine i senga mi om natta, og det merker rumpa og anklene mine i form av mange smà roede prikker. Akk ja, dei kloer vertfall ikkje, dà er det verre med muskusane i àkeren som biter sà snart de fàr sjansen.
Gàrden eg jobber pà er det ein liten familie som driver. Eg er litt forvirra over familiesituasjonen der, men det er ei mamma med 3 doetre, der ei av dei jobber fast. Mora fortalte at fedrene til doetrene hadde stukke av nàr dei fekk vite ho var gravid (veit ikkje om det er 3 forskjellige men hoertes nesten sànn ut), og no virker det som ho er ganske sà forelska i ein kar som stadieg vekk er pà gàrden. Ungene kaller han papì, men det er han visst ikkje, for han var gift, og derfor var dei ikkje kjaerester sa mora. Ok, sier eg og smiler...
Ellers blir det mye tenketid mens eg sitter à klipper planter e.l. Kunne veldig oenske eg var heime pà bursdagen til Eivind, som er pà soendag. Men men, eg fàr kjoepe noen kjeks og ein cola, og tenke pà deko heime ;)
Eg forsoeker ogsà à laere vekk litt norsk til dei eg jobber med. Dei har laert pose, jord, stein, vaer sà snill. Dei forsoeker à laere meg quitchua, men egentlig har eg meir enn nok med spansken. Men ein ting har eg laert meg, det er det nyttige ordet "hae?". Det er "how". Det kan eg komme langt med... :p
Heime hos familien gàr det fint. Det er ganske koselig à gà ut i hagen og hente inn masse urter og baer foer me skal lage middag. Chichi er no eit kapittel for seg sjoel, og er ganske sikker pà at han mà ha ADHD. Han hyler og skriker, og nàr han kommer inn pà kjoekkenet, smeller han doera i veggen, og hyler "mamiiii". Vàkner stort sett kvar morgon av "Papiiiiiiiii" eller "mamiiii". Kattene kan han fint finne pà à sparke, og nàr han spiser spytter han ut ting han ikkje liker. Og han er berre tre àr. Hehe, huff, sànne unger fàr ein til à tenke "aaaaldri skal eg ha ein unge". Men sà er han jo litt soet og dà, nàr han roper glad "Isa" nàr han ser meg om morgenen.
fredag 14. november 2008
mandag 10. november 2008
Ny jobb
Etter à ha venta 1.5 time pà jobben i dag og, og ingenting skjedde, spurte eg sjefen om eg ikkje kunne jobbe pà ein gàrd i stede, for pà kontoret var det ingenting for meg à gjoere. Joda, det kunne han ordne. Sà no skal eg jobbe pà ein gàrd som produserer forskjellige planter. Veit ikkje sà mye meir enno, men ein ting som er litt dumt er at den ligger over 1 time à gà fra huset mitt. 2 timer kvar dag kan bli litt mye dersom eg skal jobbe 8-4. Men vi fàr sjà... Hàper det gàr noen form for buss, eller at eg kan skaffe meg ein sykkel eller noe.
Ellers, i gàr traff eg Dona som er fra LA, USA. Ho skal bu samme plass som meg i 10 dager, og reiser med ei gruppe pà 17 stk. Ho har hatt spansk pà skulen i 4 àr, og snakker ganske bra spansk, men det er kanskje bare bra, sà kan eg spoer om det er noe eg lurer pà. Min spansk er ikkje sà mye à skryte av enno, men eg klarer meg no, sjoel om gramatikken min er heilt pà trynet. Er jo mye eg ikkje har laert enno og, sà eg snakker nok ganske merkelig, hehe...
Etter at vi hadde spist lunsj i gàr fikk vi plutselig beskjed om à forte oss à ta pà svarte klaer. Ein i familien til Jorge (eller noe sànn, mannen til Alexandra vertfall) var doed, og vi skulle besoeke familien. Sà reiste vi av gàrde for à kjoepe blomster og mat. Det er tradisjon à ta med mat til den doedes familie.
Dà vi kom fram blei vi vist inn i eit rom, der den doede làg i kista midt i rommet, omgitt av lys om blomster. Vi satt langs veggene, og fikk servert suppe, kjeks og te. Var litt merkelig, for ingen virka serlig triste, men fikk vite seinere at det var visst ikkje ein i naer familie. Uansett, etter noen timer gikk vi heim igjen, og skal visst vaere gravferd pà onsdag. Hàper egentlig at det ikkje er noe vi skal delta i.. :s
Ellers, i gàr traff eg Dona som er fra LA, USA. Ho skal bu samme plass som meg i 10 dager, og reiser med ei gruppe pà 17 stk. Ho har hatt spansk pà skulen i 4 àr, og snakker ganske bra spansk, men det er kanskje bare bra, sà kan eg spoer om det er noe eg lurer pà. Min spansk er ikkje sà mye à skryte av enno, men eg klarer meg no, sjoel om gramatikken min er heilt pà trynet. Er jo mye eg ikkje har laert enno og, sà eg snakker nok ganske merkelig, hehe...
Etter at vi hadde spist lunsj i gàr fikk vi plutselig beskjed om à forte oss à ta pà svarte klaer. Ein i familien til Jorge (eller noe sànn, mannen til Alexandra vertfall) var doed, og vi skulle besoeke familien. Sà reiste vi av gàrde for à kjoepe blomster og mat. Det er tradisjon à ta med mat til den doedes familie.
Dà vi kom fram blei vi vist inn i eit rom, der den doede làg i kista midt i rommet, omgitt av lys om blomster. Vi satt langs veggene, og fikk servert suppe, kjeks og te. Var litt merkelig, for ingen virka serlig triste, men fikk vite seinere at det var visst ikkje ein i naer familie. Uansett, etter noen timer gikk vi heim igjen, og skal visst vaere gravferd pà onsdag. Hàper egentlig at det ikkje er noe vi skal delta i.. :s
søndag 9. november 2008
Unorcac
Onsdag forlot eg Quito og kjente omgivelser og reiste til Otavalo sammen mede in fyr fra spanskskulen. Han fulgte meg til kontoret til Runa Tupari, og der traff eg to menn som skulle ta meg med videre. Skulle bu hos ein familie i ein liten landsby som heite La Calera. Her er 95% av befolkningen indianere, og det finnes ingen butikker e.l. Etter at eg hadde satt fra meg sekken, reiste vi videre til UNORCAC-kontoret i Cotacachi. Her skulle eg fà vite ka eg skulle jobbe med dei neste 3.5 vekene. Sjefen ropte pà sekretaeren sin, og fortalte at eg skulle jobbe pà kontoret som hennas sekretaer.
Tilbake i huset foelte eg meg rimelig lost. Kjente ingen, og ingen snakka engelsk, eg snakka dàrlig spansk og nada quichua. Foelte heller ikkje at eg hadde sà mye à gjoer pà eit kontor . Ka skulle eg gjoere med min spansk? Men heldigvis var familien veldig hyggelig. Det er mammaen og pappaen og ein liten gutt. Hehe – gutten trudde eg foerst var ei jente, fordi han heiter Chichi, samme som den vesle jenta i Cuenca heitte. Dessuten har han langt hàr med fletter i, sà eg blei litt forbausa i gàr nàr eg sàg han stod ute i hagen og tissa, slik gutter gjoer. Men no n`r eg har skjoent han er ein gutt er det heile egentlig meir logisk. Han er skikkelig bràkete, skitten (etter all leikinga ute) og ganske rampete. Ikkje veldig typisk jente. Det er dessuten veldig vanlig at guttene her har langt hàr og fletter.
Vel, torsdag var foerste dag pà jobb. Starta kl 0900, og var ferdig kl 1700. Den tida brukte eg stort sett pà ein stol, utenom nàr eg ”hjalp” Martha (sekretaeren) à arkivere noen brev. Det hadde sikkert gàtt raskere om ho hadde gjort det sjoel. I tillegg fikk eg i oppdrag à oversette eit brev fra engelsk til spansk, rimelig vanskelig nàr eg mà slà opp kvart ord. Vel, dagen etter skulle eg ogsà vaere pà jobb kl 0900. Dà satt eg ein time pà gangen og venta pà Martha som kom dinglende kl 1000. Gjorde ingenting fram til kl 1200, og dà kunne eg plutselig gà for dagen. Foeler dette er veldig bortkasta tid for min del – har ikkje reist til Ecuador for à sitte pà ein stol og glo i 3 uker. I tillegg er det bortkasta ressurser for dei, sà skal proeve à fà bytta jobb, dà trur eg det kan bli veldig bra. Som sagt, familien er veldig koselig, og folk generelt ogsà. Nàr eg treffer noen pà gata, mà eg hilse. Og folk smiler og er greie. I tillegg er det veldig fin natur her, og behagelig klima.
I gàr reiste eg og Alexandra, vertsmora mi, til Otavalo for à handle. Her er det stoerste markedet i Ecuador. Men vi var ikkje sà mye og sàg pà ”turisttingene”, fordi ho trengte mye frukt og groennsaker, sà eg fàr reise inn ein anna gang og kikke rundt. Pà tilbakeveien havna eg ved siden av ein gammel mann pà bussen. Han virka veldig koselig, sa ikkje sà mykje, men kjoepte ein is som han delte litt med Chichi og slikt. Men etterkvart syntes han at vi var blitt veldig gode venner, og lente seg over meg og prikka meg pà armen nàr han snakka. Snakka rimelig uforstàelig, men forstod at han syntes eg burde laere meg quichua, for dà kunne eg snakke med sà mange. Eg veit ikkje om han var full, eller bare gammel og rar, men til slutt hadde han gloemt isen sin, som no drypte ned pà veska mi. Begynte à skulle holde meg i handa, og tror han hàpte eg skulle bli med han heim, for han fortalte at han budde aleine, og màtte lage middag og vaske klaerene sjoel. Nàr han til slutt begynte à kalle meg ”mi amor” var det nok, og eg nistirra ut viduet med ryggen halvveis vendt mot han. Det blei litt nok...
Ellers... I gàr vàkna eg til dunk-dunk musikk fra naboen klokka 0530. Det var fordi det var helg fortalte Alexandra. Musikken fortsatte resten av dagen, og i natt, 24 timer etter at dei starta, slo dei endelig av musikken. Dà skulle eg opp om 1.5 timer for à gà pà jobb. Jaggu sa eg jobb, eg kom 0830 som avtalt. Dette var pà eit av dei andre kontora i byen. Her var det mykje lokale folk, men ingen av dei eg skulle moete. Satt og venta i 1.5 timer, og sà gikk eg, ganske irritert. Rimelig forvirra av dette opplegget, dette er jo bare tull...
Tilbake i huset foelte eg meg rimelig lost. Kjente ingen, og ingen snakka engelsk, eg snakka dàrlig spansk og nada quichua. Foelte heller ikkje at eg hadde sà mye à gjoer pà eit kontor . Ka skulle eg gjoere med min spansk? Men heldigvis var familien veldig hyggelig. Det er mammaen og pappaen og ein liten gutt. Hehe – gutten trudde eg foerst var ei jente, fordi han heiter Chichi, samme som den vesle jenta i Cuenca heitte. Dessuten har han langt hàr med fletter i, sà eg blei litt forbausa i gàr nàr eg sàg han stod ute i hagen og tissa, slik gutter gjoer. Men no n`r eg har skjoent han er ein gutt er det heile egentlig meir logisk. Han er skikkelig bràkete, skitten (etter all leikinga ute) og ganske rampete. Ikkje veldig typisk jente. Det er dessuten veldig vanlig at guttene her har langt hàr og fletter.
Vel, torsdag var foerste dag pà jobb. Starta kl 0900, og var ferdig kl 1700. Den tida brukte eg stort sett pà ein stol, utenom nàr eg ”hjalp” Martha (sekretaeren) à arkivere noen brev. Det hadde sikkert gàtt raskere om ho hadde gjort det sjoel. I tillegg fikk eg i oppdrag à oversette eit brev fra engelsk til spansk, rimelig vanskelig nàr eg mà slà opp kvart ord. Vel, dagen etter skulle eg ogsà vaere pà jobb kl 0900. Dà satt eg ein time pà gangen og venta pà Martha som kom dinglende kl 1000. Gjorde ingenting fram til kl 1200, og dà kunne eg plutselig gà for dagen. Foeler dette er veldig bortkasta tid for min del – har ikkje reist til Ecuador for à sitte pà ein stol og glo i 3 uker. I tillegg er det bortkasta ressurser for dei, sà skal proeve à fà bytta jobb, dà trur eg det kan bli veldig bra. Som sagt, familien er veldig koselig, og folk generelt ogsà. Nàr eg treffer noen pà gata, mà eg hilse. Og folk smiler og er greie. I tillegg er det veldig fin natur her, og behagelig klima.
I gàr reiste eg og Alexandra, vertsmora mi, til Otavalo for à handle. Her er det stoerste markedet i Ecuador. Men vi var ikkje sà mye og sàg pà ”turisttingene”, fordi ho trengte mye frukt og groennsaker, sà eg fàr reise inn ein anna gang og kikke rundt. Pà tilbakeveien havna eg ved siden av ein gammel mann pà bussen. Han virka veldig koselig, sa ikkje sà mykje, men kjoepte ein is som han delte litt med Chichi og slikt. Men etterkvart syntes han at vi var blitt veldig gode venner, og lente seg over meg og prikka meg pà armen nàr han snakka. Snakka rimelig uforstàelig, men forstod at han syntes eg burde laere meg quichua, for dà kunne eg snakke med sà mange. Eg veit ikkje om han var full, eller bare gammel og rar, men til slutt hadde han gloemt isen sin, som no drypte ned pà veska mi. Begynte à skulle holde meg i handa, og tror han hàpte eg skulle bli med han heim, for han fortalte at han budde aleine, og màtte lage middag og vaske klaerene sjoel. Nàr han til slutt begynte à kalle meg ”mi amor” var det nok, og eg nistirra ut viduet med ryggen halvveis vendt mot han. Det blei litt nok...
Ellers... I gàr vàkna eg til dunk-dunk musikk fra naboen klokka 0530. Det var fordi det var helg fortalte Alexandra. Musikken fortsatte resten av dagen, og i natt, 24 timer etter at dei starta, slo dei endelig av musikken. Dà skulle eg opp om 1.5 timer for à gà pà jobb. Jaggu sa eg jobb, eg kom 0830 som avtalt. Dette var pà eit av dei andre kontora i byen. Her var det mykje lokale folk, men ingen av dei eg skulle moete. Satt og venta i 1.5 timer, og sà gikk eg, ganske irritert. Rimelig forvirra av dette opplegget, dette er jo bare tull...
Abonner på:
Innlegg (Atom)
